Column Ron Brans: Nieuwsgierigheid als succesfactor voor ai en technologie
Ik was tijdens een korte break van werk naar het WK Snooker in Sheffield, een lang gekoesterde wens. Even de batterij opladen en tegelijkertijd genieten van deze oer-Britse sport al doet ook daar de Chinese dominantie zijn intrede.
Het leuke van het toernooi is dat het kleinschalig en toegankelijk is. De (oud)spelers lopen er gewoon over straat en blijken goed aanspreekbaar. Zo knoopte ik een praatje aan met Joe Johnson wereldkampioen in 1986. Mister Johnson, do you mind? Not at all, en daarmee was het gezamenlijke selfie (bijna) binnen. I started watching snooker when you became World Champion. You must have been around 2 zei de charmeur en toen ik liep te stoeien met mijn telefoon om een mooi beeld vast te leggen, opperde hij ‘try to get us both in’. Engelse onderkoelde humor.
Mijn gehannes met mijn telefoon staat echter niet op zich. Mijn dochter noemt mij een boomer daar waar het het gebruik van dit stukje moderne technologie betreft. Optimaal gebruik kunnen maken van de mogelijkheden vraagt wat van de gebruiker, naast dat het wat vraagt van de (de kwaliteit van) het product en het vraagt wat van de context waarbinnen het wordt aangeboden en gebruikt.
Breder trekkend geldt dat ook voor technologische vooruitgang in het algemeen. Is dat alleen een garantie voor de verhoging van arbeidsproductiviteit of is daar meer voor nodig? Er blijkt, zo valt ook uit mijn intro te verwachten, meer voor nodig. Het moet ingebed zijn in een cultuur waarin men open staat voor vernieuwing, nieuwsgierig is, wil leren en betrokkenheid bij de ontwikkeling en invoering van de technologie is een voorwaarde. Anders dreigt het gevaar dat het blijft steken in ‘technolgy push’ en worden de mogelijkheden, ondanks mogelijke steun van directie en management, op het vlak van productiviteitsstijging niet (ten volle) benut. De (eind)gebruiker moet ermee kunnen en willen werken.
Dat speelt ook bij de ontwikkelingen rond AI. Organisaties hebben de verplichting hun medewerkers AI-vaardig te maken. Sommige werknemers lopen, al dan niet gestimuleerd van hogerhand, voorop en benutten de (vele) mogelijkheden al volop. Anderen daarentegen zijn terughoudend en benadrukken de gevaren van uitholling van functies en de mogelijke maatschappelijke schade in de vorm van de toegenomen vraag naar elektriciteit en (koel)water zien, soms om hun eigen weerzin tegen verandering te rechtvaardigen. Alleen bij een zorgvuldig (lees samen met medewerkers) opgestelde en integraal ingevoerde AI-strategie is een gedragen landing in de organisatie kansrijk en kunnen de vele mogelijkheden gericht worden benut.
En ondertussen blijf ik verder pielen met mijn digitale camera. Gelukkig staan er instructie-video’s online en ben ik van nature nieuwsgierig. Ik wacht alleen nog op een uitnodiging van de techreuzen om mee te denken over de nieuwste verbeteringen. Dan gaat de volgende selfie vast beter.
